Ik zat op mijn eiland en ik had daar een huisje met een woonkamer, een slaapkamer, een keuken en een hele grote TV, en ook al was het vreselijk warm al die tijd, ik bleef lekker binnen, TV kijken. Ik weet niet meer precies hoe lang ik daar gezeten heb. Verder was er niks, op een paar zeehonden, vogels, paarden en schapen na, en heel veel vogels die probeerden boven het geluid van mijn TV uit te komen. Scholeksters heten ze geloof ik. Ze hebben een rode snavel en zwart met witte veren, en ze blijven maar schreeuwen. Dus ik zette mijn TV wat harder. Die scholeksters schreeuwden harden. Dus ik zette mijn TV wat harder. Die scholeksters schreeuwden harden. Dus ik zette mijn TV wat harder. Die scholeksters schreeuwden harden. Dus ik zette mijn TV wat harder. Die scholeksters schreeuwden harden. En zo ging dat nog even door.

Ik heb mijn oranje Chatmanpak maar weer eens uit de kast gehaald. Twee jaar geleden had ik dat pak al aan en vier jaar geleden, met het vorige WK ook al. Ik pas er nog steeds in. Het enige wat er nog aan ontbrak was een leeuw op mijn borst. Een leeuw met een zwaard in zijn ene hand en zeven pijlen in zijn andere hand. Dat zwaard is wel duidelijk, dat betekent strijd. Die zeven pijlen staan voor de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. Zo heette Nederland vroeger, heel heel lang geleden. Heel simpel: Nederland bestond uit zeven provinciën. Daar zijn er nu een paar bijgekomen, maar nog altijd dus zeven pijlen in een bundel. Een enkele speer kun je nog breken, zeven pijlen kun je niet breken. Samen zijn we sterk. Voor oranje. Daarom dus.

Het is Pinksteren. Toen ik gisteren de buitendeur dicht wilde doen zat mijn pink er nog tussen en de deur maakte een klap en mijn pink zei krak en ik zei: AU! Toen deed ik de deur maar weer open en bekeek ik mijn kleine pinkje. Eerst was hij nog normaal, alleen een beetje rood. Toen werd hij dik. Hij werd heel erg dik, dikker dan mijn andere vingers, dikker dan mijn duim. De buurvrouw had mijn schreeuw gehoord. Zij kwam naar me toe en vroeg wat er was gebeurd. Ik liet mijn pink zien. Ze haalde ijs uit de keuken, een zak met ijsblokjes, en die wikkelde ze om mijn pink en daar deed ze een theedoek om. Het was heel koud en eigenlijk wel lekker. Na een tijdje bekeek ik mijn pink, hij was weer wat kleiner geworden. Het deed eerst heel erg pijn, maar ook dat werd minder. Nu gaat het wel weer.

Ik was in de dierentuin. De stokstaartjes hadden een nieuw hok. Het hok was niet groter geworden, maar de muur eromheen was veel hoger en midden in het hok stond nu een enorme toren van op elkaar gestapelde platte stenen, en daar bovenop zaten een paar stokstaartjes, in de zon. Stokstaartjes houden van de zon en deze nieuwe toren was zo hoog dat ze de hele dag in de zon kunnen zitten. Dat ziet er heel leuk uit: ze zitten op hun achterste, rechtop, met hun pootjes naar voren. Ze genieten echt van de zon, ze zitten heel stil. Ook kunnen ze op hun achterpoten staan, als standbeelden. Ik bleef een hele tijd naar ze kijken en ze bewogen niet. Toen riep ik: Boe! De stokstaartjes schoten weg, alle kanten op, naar hun holletjes. Even later zaten ze weer op de rots, met hun voorpootjes omhoog en met de zon op hun gelaat. Het was echt genieten.

Ik ging naar Engeland, met de boot. Daar reisde ik direct door naar het graafschap Wiltshire, in het zuiden. Dat zegt niemand iets, maar daar staan een paar enorme stenen in de vorm van een cirkel en op die stenen zijn weer andere stenen gestapeld. De Engelsen noemen het Stonehenge. Dat komt van ‘steen’ en van ‘henge’ wat zoiets betekent als scharnier of verbinding. Een stapel stenen dus die samen een soort heilig iets vormen, een tempel. Er schijnen bijzondere krachten rond te spoken. Of er schijnen spoken bijzonder sterk te zijn, dat kan natuurlijk ook. Ik ging in ieder geval midden in die cirkel staan en de zon scheen tussen twee van die enorme stenen door en de stenen veranderden in kroketten. Een paar enorme staande kroketten met een andere kroket er bovenop. Het was een magische ervaring. Ik ben snel terug naar de stad gegaan om te eten. Geen kroketten, die hebben ze in Engeland niet. Wel bonen met spek.